Praat op tijd over uw wensen, voordat u iets hoeft in te vullen

Regelmatig hoor ik van nabestaanden dat ze nooit precies wisten wat hun vader, moeder of partner eigenlijk had gewild. Niet omdat er geen wensen waren, maar omdat er nooit over gepraat is. Een wensenboekje invullen voelt voor veel mensen als een drempel, iets officieels dat je op een dag wel eens zal doen. Het gesprek zelf is laagdrempeliger, en minstens zo waardevol.

Een gesprek, geen formulier

U hoeft niet te wachten tot u met pen en papier aan tafel zit. Het begint vaak al met een simpele vraag tussendoor: wat zou jij eigenlijk willen, als het ooit zover is? Zo'n gesprek kan vijf minuten duren of een hele avond, met een partner, met kinderen, of gewoon in uzelf. Er is geen goede of foute manier om het te doen.

Waar begint u dan over

Een paar simpele vragen zijn vaak al genoeg om een gesprek op gang te brengen. Begraven of cremeren. Een kleine, stille bijeenkomst of juist een middag met veel mensen. Wel of geen aula. Muziek die bij diegene past. Wie er in ieder geval ingelicht moet worden. Het hoeft geen uitputtende lijst te zijn, een paar antwoorden geven nabestaanden later al veel houvast.

Het wensenboekje komt daarna

Pas als een gesprek wat concreter wordt, kan het prettig zijn om het ook vast te leggen. Daar is het wensenboekje voor, zodat dat gesprek niet verloren gaat en nabestaanden er later op terug kunnen vallen. Maar het invullen is nooit de eerste stap en al helemaal geen verplichting. Het is een hulpmiddel voor wie dat prettig vindt, niet een formulier dat u eerst moet afwerken voordat u er samen over mag praten.

Niets moet, praten mag altijd

Heeft u zelf nog nooit met iemand over deze onderwerpen gesproken, begin er gerust mee, ook als er nog niets aan de hand is. En wilt u er liever eerst met mij over praten dan met familie, dat kan ook. Ik denk graag met u mee, zonder dat er meteen iets vastligt.